Говор на љубовта кон народот и татковината

Еве ме пак со нови брановити изблици на говор на омраза кон оние што се само за мразење и за ништо друго. А за нивното зло треба гласно да се говори. Па еве го тој говор, сам по себе суштествува како неминовсност. А зарем се очекувало од преживеаните од Аушвиц со симпатии и политичка коректност да им се обраќаат на логорските наци-службеници,  оние задолжените за одвртување на вентилите од гасовитиот цијано-водород? Не! Така и од мене не треба да барате зорле да си ставам влакна на јазикот, кога влакната ги имам одамна трајно издепилирано. Ве уверувам,  сто проценти е беспредметно  да се бара од мене да бидам нежна професорка, та да не ги навредувам оние што со умисла, при полуздрава свест и целосна пресметливост не трујат нас жителите на овој проклет град, Скопје.

Инаку, паторот денес не го таргетирам,  оти тој веќе има заквачено гускини- шаткини јајца за Коледе, та  не мислам дека треба да се бавам со таа отстрелана и искубана птица. Но затоа, копјето за  одговорноста за овој злочин ќе го зачукам точно во центарот на ќелавицата прошарана со 5-6  маслосани шпагети-алакарбонара на арпаџикот Коце.

Тој таканаречен градоначалник, градски гробар, градски штетник и стаорец од градската канализација, тој алхемичар на градските отрови и одгледувач на кобните ПМ10 честички, е токму тој Коце го гледам како апсолутен виновник за тоа што сме ние секој ден  сѐ поблиску до несреќата, тешките заболувања и смртта.  Таа мрачна  анахрона личност што ни ги изѕида бедемите на кич, ни ги насади спомениците на терор и смрт, токму тој е виновен за ова смртоносно загадување. Неговите гнасни рачиња, сесрдно потпомогнати од лигавите маши и пинцети, ги аминуваше смртоносните концентрации на отровите. Тој самиот не знае но и не сака да чуе како да го спаси градот од ова каталкизмично загадување со научни и аналитички методи! Неговата некадарност и незнаење не го прави Коцета да биде подобар од лудиот хемичар Џокер, којшто ќе го отруеше целиот Готам Сити, да не беше тука Бетмен.

Значи, кога мизерникот ќе ви каже дека загадувањето е од Бога предодредено и ништо не може да се направи, не му верувајте, проклетникот лаже!!!  Или толку му сече!?

Еве кои итни и вонредни мерки мене, која сум неука од областа аерозагадување, ми паднаа на памет дека мора да бидат преземени  поради енормното смртоносно аерозагадување на Скопје.

1. Да се воведе интервентен технички преглед  за-смог тест со пониско ниво на толеранција за сите возила постари од 10 години, и да се суспендираат од сообраќај загадувачите. Но, бидејќи  ова не е популистичка мерка, сељоначалникот на престојните локални избори може да изгуби гласови  од возачите на тешките к'рнтии, тој решил да не труе без око да му трепне. Партијата и профитот, пред животот на народот.  

2. Веднаш да се воведе системот пар-непар. Толку е едноставно и веќе испробано во рамките на СФРЈ. Еееее, ама ова сега се коси со тенденцијата за што поголема потрошувачка на гориво. Данокот од горивото ем ја пуни градската каса, ем државната, ем го обезбедува рекетот што неделно им го плаќаат нафтаџиите на ДПМНЕ.

3.  Да им се прати инспекција на познатите градски загадувачи. Да се постави постојан онлајн транспарентен  мониторинг на индустриските капацитети од градот, за да се покаже кој сесрдно ни ги копа гробовите. Да се затворат загадувачите додека не обезбедат европски стандарди за работа и за зачувување на околината.

4. Да се забрани употребата на најлонски ќеси. За производителите да се обезбедат  субвенции за пренамена во друга дејност. Ама и на оваа промена  не може да се смета, со оглед на тоа што бизнисот со ќесите да ти имал обрт од околу 2 милиона денари (или евра, сеедно) од кои гарант, преку познатото рекетарење,  огромни износи се враќаат  во тоа фашистичката партија ДПМНЕ. Парите од ќесите се насушни за корупција на домашни и европски парламентарци!

5. Да се затвори градот за нови жители, како што е сторено во Љубљана и Женева. Градот Скопје нема капацитет да се самопрочистува со овој обем на раст на жителите. Треба најитно да  престане изградбата на нови објекти за вдомување на растечката популалцијата од ДПМНЕ што сака да ги ужива погодностите на проектот Скопје 2014. Ама и ова нема да смее мизерникот да го направи зашто преку  просељачувањето на метрополата  се менува гласачката структура во корист на криминалната банда.  

6. Ова за догодина - да се направи  приватно-јавни партнерски претпријатија за рециклирање. Општината да се јави како партнер во дејноста која ем е уносна, ем ќе вработи голем број луѓе,  ем ќе ја чува нашата животна средина. Замислете, ова можеше да биде срцевината на проектот 2014, наместо сите кретенски висечки барокни столбови, умоболнички  канделабри и споменици на крволочните  терористи од срамното ни минато.

7. И ова за догодина - Скопје да се пошуми  максимално. Да се надомести повеќекратно  се што брутално испокасапија манијаците оболени од фобија од дрва. Имам непогрешиво чувство дека дрвата од градот беа немилосрдно потоморени заради  безбедноста на грдиот патор.  Паторот изгледа се имаше избербатено од страв некој да не се сокрие зад гранките и да не му изврши атентат без да го уснимат камерите. Ами како!!!

Конечно, знам дека арпаџикот којшто се стреми да стане кромид ќе си ги вметне овие предлози во програмата за локалните избори. Така и треба. Тоа го прави секој  "чесен" арпаџик. Посредниот убиец и трујач во конц-логорот Скопје можеше да биде нешто сосем спротивно  - грижлив градски ТАТКО. Само да сакаше.

   

 Ете, ова е мојот говор на љубовта кон народот и татковината.        

Има ли лек за Македонскиот Стокхолм-синдром?

Народот е заглавен во Стокхолм-синдромот

Дали навистина постојат граѓани на РМ кои мислат со своја глава, кои не се во врвот на власта, а кои веруваат во добронамерноста и демократичноста на преродбата на Груевски како овие од ГДОМ? Има ли човечиња кои сеуште веруваат дека не е лошо да се живее во РМ? Ве уверувам дека ваквите граѓани сочинуваат многу многу мало малцинство во мојот непосреден круг, ама, сепак ги има. Не дека се глупави, не дека се неуки, туку некоја сериозна социо-патологија се случува во главите на овие луѓе. Гарант страдаат од некаква банална дијагноза, како, на пример, акутното “слепило”, привремена “заглушеност” и спорадичната “некритичка затупавеност”.  Подоцна сфатив дека уствари луѓево имаат нарушувања во либидото па сакаат секојдневно некој сексуално да им го злоупотребува здравиот мозок? Замислете, тоа се луѓето што нит тендер јале нит тендер помирисале, нит работа ни сабота добиле, нит ИПА фондови со очи виделе, а ни со дневница не се мрселе, а сепак веруваат во успехот и економскиот раст за кој блада инсталацијата Груевски/Ставревски/Богов. Вербата во непостоечка добрина, демократија и благосостојба е психијатриска состојба позната како Стокхолм-синдром.  Таа болештина настапува кога заложникот или киднапираниот човек ќе се вљубат во сопствениот киднапер и тиранин.

“Тие луѓе не беа воопшто лоши. Тие ми дадоа да јадам, ми дозволија да спијам и ме оставија жива” ( Заложничка од киднапираниот авион - Летот 847).

Од каде потекнува името на Стокхолм-синдромот?

Стокхолм синдромот го добил името според случајот на грабежот во една банка во Стокхолм во 1973 година, кога од страна на грабнувачите биле земени неколку заложници. На крајот од своето заложништво, т.е. шест дена подоцна, истите тие заложници одбивале да бидат спасувани од специјалците. Не сакале да излезат кога им било овозможено. Потоа, исто така, тие сите до еден одбиле да сведочат на суд против своите грабнивачи, a кулминацијата од нивното вљубување се случила кога решиле да покренат фонд за да им најмат добри адвокати на своите робовладетели. Според некои весници, едната од заложничките дури и се верила со сопствениот грабнувач, инаку осуден на затворска казна. Бидејќи ваквиот феномен се повторувал низ историјата, ваквото чудно неприродно и извитоперено садо-мазохистичко однесување било нарачено Стокхолм синдром.

Сцена од филмот "Night porter"

Стокхолм синдромот се јавува кога заробениот е во изолација, не може да побегне, и кога животот му е под закана. Сепак е неопходно грабнувачите да покажат некој ситен акт на љубезност.  Обично се потребни три до четири дена за да се случи ова чудно психолошко изместување.  Синдромот ја содржи во себе стратегијата на жртвата да го држи киднаперот задоволен само за да остане жив. Така жртвите нагло почнуваат опсесивно да се идентификуваат со тиранинот. Во нивните глави настанува драматична трансформација, па тие наеднаш почнуваат да ги обожуваат сите работи што ги сака, а да ги мразат сите работи што ги мрази нивниот киднапер.  На тој начин, влегувајќи во таа улога, жртвите почнуваат да чувствуваат емпатија, симпатија, па дури и љубов за сопствените мачители. 

Грујовштината во македонскиот Стокхолм-синдром

Заложничката драма во РМ настана уште во 2007-та година, кратко време откако се устоличи човекот со ниски професионални стандарди, морални квалитети, доскутабилен интелект, и проблематично ментално здравје (садистички киднапер). За да се прошири заразата од Стокхолм-синдромот потребно беше да се создаде атмосфера на изолираност. Параноидната теза на Хорхе, дека сите наоколу не мразат, та сите се против нас и дека сме предмет на белосветски заговор кој треба стоички да го издржиме, ја обезбеди таа самоизолација. Така граѓанинот се помири со судбината која "предодредила" да си останеме во прегратките на киднаперот.  Како важен предуслов беше и узурпираната слободата на говорот и падот на слободните медиуми. Таквата ситуација не доведе до затвореност како во една лименка од која немаме поглед кон надвор, но и тие однадвор не нѐ гледаат нас што сме заточени внатре. А внатре притисокот расте. Се чека моментот кога некој надворешен добротвор ќе се фати за отворачот. Тој Deus ex Machina, никако да посегне да ja подотвори лименката на нашиот децениски затвор.

            Како што рековме погоре, праксата од Стокхолм вели дека во случките со киднапирањата на жртвата и се потребни 3-4 дена за да се здуши со тиранинот. Кога се работи за колективна киндапировка на цел еден народ и држава, изгледа се потребни 3-4 години. Четири години заточеништво и постојани уцени, закана за голиот живот, и ти стануваш поматен во ак'лот. Четвртата година стануваш благодарен за секој залак сув леб наквасен со гола вода, што сам ќе си го заработиш! После четири години живот под хронична изолација и страв, човек се снижува дотаму што снисходливо почнува да го благословува својот ментален мачител за секој здив од воздухот што ќе го вдише. Тогаш човек почнува да биде благодарен и за тоа што не е убиен туку само е стегнат во менгемето на тоталитаризмот, и отфрлен на маргината на хуманото. Ова е многу сложена социјална и психопатолошка материја, која не е многу истражена. Чуден е човековиот ум. Способен е да се пренасочува во сосем непознати бихевиорални модови при појавата на екстремни услови и окружувања.

Лек за МК-Стокхолм

Кога подобро ќе размислите, ќе сфатите дека навистина не има начнато оваа опака колективна дијагноза –македонаски Стокхолм синдром. По 10 години, навистина не верувам дека некогаш воопшто ќе ни помине синдромот? Психологијата, исто така, ги третира случаите на семејното насилство, т.е. заглавеноста на некои жени во љубовно-омразна-садо-мазо конекција со брачниот другар како Стокхолм синдром. Експертите кажуваат дека кај ваквите личности зависноста од тиранинот може психотерапевтски да се третира и до десет години.

Клучно прашање овде претставува дали нашите грујовистички зависници ќе се испрепелкаат од љубовната  кал на неговата автократија? Дали воопшто и кога тие луѓе ќе го надминат и ќе се опорават од сопственичко-поседувачкиот третман од нивните грабнувачи-лишувачи од човечки права и фундаментални слободи? Дали додека се тираните во затвор, овие ГДОМнести џанки-грујовисти ќе завртат нова страна од животот или, пак,  по инерција ќе си продолжат уште долго да комуницираат преку љубовни писма со киднаперот? Ќе ни остане ли ова како хронична болештина што сме ја закачиле еднаш и ќе си ја носиме за навек, како Белорусите, Русите и сега веќе може да се каже и Србите? Дали во некоја западна лабораторија ќе се најде лекот за Стокхолм-сидромисаните колективитети кои се страсно соживеани со мачителот?

И што кога ќе дојде спасителот?

И најсетне, клучното прашање е дали кога ќе се појави ослободителот на сцената, или од небото ќе се спушти Светиот Георгија за да  ги симне 7-те глави на црната ламја, или кога пацифистички мудрец ќе се појави од далечниот исток со клучот што ги отвора катанците за ѓулињата од нашите нозе, дали ние ќе го препознаеме и ќе му помогнеме да ни помогне? Или, можеби сме веќе заглибени во синдромот во неговата доцна метастазирана фаза, па ирационално ќе ја одбиеме понудената рака до слободата?