Ослободувањето на професорот (Извадок од романот - Тајното Братство)

Искрено, не сум гледал ниту еден филм во кој агентите на ЦИА се прикажани како човечки суштества. За нас се има изградено мит дека сме нешто како надбитија или полубожества, т.е. митолошки суштества со повеќе животи. А, всушност, ние сме само натпросечно интелигентни луѓе, кои имаат и натпросечен интегритет. Особено, од агентите за специјални задачи се бара да имаат големо срце, полно со храброст и пожртвуваност. Агентите на ЦИА се тешко поткупливи. И, конечно, најсериозниот, а во исто време, и најпатетичниот предуслов е многу да ја сакаме татковината и да сме подготвени да паднеме жртви за нејзина добробит. И, ништо повеќе! Како и да е, со помош на холивидската продукција за нас надвладеа стереотипот дека немаме чувства и дека сме налик на титани кои се непобедливи. Идеологизацијата отишла дотаму што се мисли дека агент на ЦИА не оди ниту по мала ниту по голема нужда, и дека не прди и не подждригнува. Од нас очекуваат дури и кога сме средовечни накај стари да можеме да се сексаме како да имаме 20 години. Жалам што ќе ви ги урнам до самиот темел тие смешни илузии. Ние, агентите на ЦИА, исто како и сите вие, вршиме и физиолошки потреби, а и половиот орган со годините ни станува дисфункционален. Пиеме и разни апчиња за да ги надминеме разните состојби што доаѓаат со годините.

Јас, на пример, во моментов имам потреба да одам да мочам, а богами, и ми се прикака од чипсовите што ги изедов додека гледав порничи со ветеринари, но ситуацијата никако не ми дозволува да ги оставам мониторите без хуман надзор и да заминам по нужда во хемискиов тоалет во сред жолтово комбе. Стравувам дека може да ми се случи да пропуштам некоја случка и да не успеам да пренесам навреме евентуална ситуација што е од круцијална важност за безбедноста на мојата земја, Америка.

Решив да го истрпам зортот и да ги стегам сфинктерите додека се може, зашто морав да видам што ќе се случува со Смиле во занданата. Со него беше критично. Згора на сѐ, и адвокатот изгледа ја имаше тенденциозно одложено својата посета на притворениот професор. Се  запрашав: како ли ќе врши нужда без употреба на рацете, облечен во таа чудна кошула. Најверојатно човеков на крајот ќе се испомоча в гаќи. Претпоставував дека токму тоа им е и целта, да го понижат, да го згазат и да го сотрат неговото достоинство. Стравував човеков да не изнајде начин и да се самоубие поради очајот, но тој засега мирно си спиеше. Изгледа му имаа пропишано огромна доза седативи и антидепресиви за да не дозволат да посегне на себе, зашто ваквите случки најсилно одекнуваа во меѓународната јавност. Во затворите ваквите настани можеа да бидат зачеток на бунт. Решив и јас да отспијам малку, секако откако ќе се испразнам. Го програмирав интелигентниот будилник да ме разбуди штом Смиле промрда и ќе стане од креветот.            

Утрото се разбудив во 5 часот. Освен што му го дадоа појадокот на Смиле, а истовремено му го одзедоа душекот, ништо драстично не се случуваше, па јас повторно си задремав. Некаде околу 10 часот повторно ме разбуди каналот од ќелијата на Смиле. Од заднината на ходникот се слушаа звуци од некоја радиостаница. Имаше вести. Професор Смиле седеше на креветот и си дремеше во летаргична состојба. Постојано ги повторуваше истите зборови:„Кофа, кофа...Виктор, Виктор...“

На радиото јасно се слушаа дневните вести:

„...од наши доверливи извори дознаваме дека околу полноќ минатата ноќ, премиерот и министерот за фауна си поднеле оставки. Оставките засега се неофицијални, бидејќи ги испратиле како СМС-пораки до претседателот на Собранието на Република Македонија. Нешто подоцна, претседателот на Собранието добил уште една дигитална оставка, и тоа од министерот за хумани внатрешни работи. Од неофицијални извори дознаваме дека сите оставки се поднесени поради притисокот од меѓународната заедница за неправилностите и недоволниот број собрани докази од истрагата на местото на настанот во врска со аферата ‘Проф’... Инаку, дознаваме дека оставките следувале веднаш по состанокот што го имале тројцата функционери со американската амбасадорка, нејзината екселенција, г-ѓата Џеси Блекбери...“

Наеднаш професорот се исправи, застана како за во строј во војска. Наеднаш почна да се смее и да плаче истовремено. Хистерија траеше неколку минути. Стражарот се приближуваше до вратата на притворениот Смиле, гледајќи ја оваа негова реакција со неверување.

                   „Еве ти, професоре, на, еве ти, земи и читај! Стигна од судијата дека обвинението е повлечено од страна на обвинителот. И лекарката Јелка потпишала дека можеш да излезеш, а и директорот на санкции е потпишан. Еве, потпиши се тука дека си го примил и задржи една копија!“, со воздишка заврши стражарот.

                „Ајде, облекувај се, зашто дојдоа дваесетина твои студенти по тебе со транспаренти на кои пишува: ‘Слобода за професор Смиленски...’ Те пуштаат веднаш да си одиш дома. Нормални ли се тие? Ееееј, улав народ! За час ќе им се убиеш ако не си под мој надзор, колку си ненормален! Првата кофа и – опааааа, отиде јабана! Туку, кој ме прашува мене?! А, треба да ме прашаат, зашто и јас знам некои работи што тие не ги знаат“, изговори гневно стражарот и на заминување ги фрли цивилните облеки на креветот на Смиле. Патем, ја остави вратата од ќелијата ширум отворена. 

Вестите на радиото продолжија по рекламите додека Смиле се облекуваше во цивилните одежди.

„... денешни извадоци од билтенот на Министерството за фауна: ...кај градскиот плоштад во близината на споменикот ‘Сашко на коњот’ се случи необичен злосторнички настан. Имено, кон 18 часот и 30 минути, точно 42 граѓани што излегувале од Музејот на жртвите на комунизмот и се упатиле да му се поклонат на колосалниот споменик ‘Сашко на коњот“ пријавија дека биле гризнати од 42 најразлични кучиња скитници. Кучињата откако го сториле кривичното дело ‘физички напад од фауна врз хумани ресурси’ пребегнале во сурија кон Градскиот парк. Се шпекулира дека кучињата биле потоа видени како се собираат кај чешмичката и дека се наредиле во круг, а потоа организирано, едно по едно, мокреле врз еден стар валкан машки чорап, кој бил поставен врз шест ситни јајца. Ова несоодветно однесување на кучињата научниците од бихевиоралната кучешка наука го припишуваат на  енормното загадување со ПМ10-честици, но и на неквалитетот на водените молекули во составот на ланскиот снег... Времето денес ќе биде облачно, со повремени врнежи од дожд во попладневните часови...“

Професорот се облече, уредно ја здипли робијашката облека и заедно со лудачката кошула педантно ги положи на  креветот. Излезе надвор од ќелијата и продолжи по ходникот - Ц, помина крај сопчето за бањање и дезинфекција, преку вратата на надзорниците, па полицајците на излезот, па конечно излезе низ злогласната црна врата. Оваа локација, за жал, не ми беше покриена со сигнал, но сепак, говорот оттаму  јасно се слушаше. Едниот од стражарите и полицајците беше шегобиец, па се обиде да го задева:

                „Побрзај профо, треба твојата ќелија да се исчисти за да сместиме нов гуштер. Некој млад ветеринар ни доаѓа на твоево место. Во моментов го бањаат. Кога го притворале, сакал да им скокне од прозорец од 15 кат... За него поднеле обвинение за сексуална изопаченост, т.е. за зоофилија во стек со некрофилија. На Фејсбук веќе кружи една слика на која се жвалел со умрено куче. Сликата веќе имала заработено над дваесет илјади лајка. Бљак...“

Пимплањето на мачорот Порфириј Петрович

Мимоза Ристова

До пред некое време сакав сé да се расчисти за една седмица. Сонував за тоа, сите осомничени за тешки криминали против државата и граѓаните да се притворат на спектакуларен начин и фигуративно да се сневидат за век и веков од политиката и јавниот живот. Сонував за специјален суд во Штип. Мечтаев да се изолираат во карантин - специјална казнено-поправна установа на преспанскиот Змиски Остров (Голем Град) и да се витосаат од пред очите на човештвото. Ете, ќе признаам и дека реваншизмот во мене надвладеа, тадури посакував и да остварат блиски средби со “надарени шиптари” во тие установи. Но, еве, последниве денови почнува многу да ми се допаѓа играта на “мачката” кога се заигрува подбивно со глушецот пред да го потомори. Гледајќи ги деновиве сите превирања и кошкања помеѓу доброто и злото (читај СЈО и Судот) јас посакав да останам уште некое време во гледалиштето и саможиво да навивам за пимплањето на мачорот. Можеби звучам крвожедно, но сепак уште малку сакам да се насладувам на овој призор на мачор што нежно и игриво го тумба со шепите глушецот одлево надесно и го дрибла обратно. Та не можам да му одолеам на делот кога во паузата помеѓу две последователни сесии од мачорско пимплање, глушецот ќе се понадева дека ќе му ја спрашти и ќе куртули. Тогаш агилниот мачор одново го заробува со еден елегантен потег на шепата врз долгиот му опаш. 

Засега уживам, иако, додуше многу се плашам да не ми падне жал за гадниот канализациски стаорец, зашто чудна е човековата природа. Замислете, еден ден на судот психијатрите да донесат вешто мнение дека глувците биле сериозно злоупотребувани во детството па од немајкаде се сториле злосторници, зарем нема да ви падне жал?  Што ако самите не се виновни за извртената психа?

Сличен призор на играта мачка-глушец најсочно има опишано маестро Достоевски. Имено, убиецот на лихварката Аљона Ивановна, Родион Романович-Раскољников, лежи болен во својата најмена сиромашна студентска одаја, и додека во агонија блада од огновите на војната што се бие во неговиот тесен череп помеѓу казната на совеста и тежината на стореното злосторство, на визита му доаѓа инспекторот Порфириј Петрович. Тој не го апси престапникот Раскољњиков спектакуларно, туку мачорски игра со него разни перфидни психолошки игри. Го остава глушецот на слобода, иако има доволно докази за да го приведе. Тој го чека младиот злосторник самиот да си ја раскаже вистината и да си побара казна. Едноставно психосадистички го измачува, и го доведува до точка на психосоматска неподносливост. Само што, кај маестро Достоевски и кај авторите на Том и Џери, Вилијам Хана и Џозеф Барбара, глушецот не е дизајниран да предизивика емоции на негативец. Повторно се посрамив од себе си од идејата дека можам да почнам да сочувствувам со страдањата на страшните глодари-штеточини.

Конечно, и инволвираните судии во кривичниот суд, без да знаат и да се свесни за тоа, тие ја изиграа генијалната улога на мачорот (Порфириј Петрович). Катаден ги испрашуваат оние “пресумцио - невините сторители” за кои специјалниот обвинител бара притвор. И верувајте, на глувците им е веќе сеедно дали се на слобода или се во Шутка. За нив слободата заврши во моментот кога тие веќе не можат да се движат во јавноста без да бидат стрелани од ласерските осуди од очите на минувачите. Казната е во етерот и таа започна да им тече. Затоа, го молам судот да смета дека овие луѓе веќе издржуваат казна, па после, откога ќе ја одмери со правосилна пресуда, молам да им го одбие овој период на де-факто казна затвор помината на де-јуре целосна слобода.  Да немислите дека Миле, Гоца и оној Кирил можат да се прошетаат до гранапче, бутик, кино, театар или до некој хепенинг на кој публиката не е 100% загарантирано лоповско-ВМРО-вска? Да не можат низ град да се возат без затемнети стакла? Не верувам! Затворот е преселен во самите нив. Веќе нивните тела се самите престорени во студени затворски ќелии. Железните решетки се веќе паднати пред нивните очи. Има ли потреба од повеќе во овој миг? Верувајте, стравот и исчекувањето на несреќата се поголеми и пострашни од самата насреќа.  

Како и да е, сметам дека најголемите злосторници, оние за кои сите седнати во ложите на “театарот на честа и правдата” чекаме пресуда и казна, претставуваат сериозна опасност. Ним мачорот не може да им го предвиди поведението, бидејќи тие крупни глувци- стаорци со ограбениот буџет на РМ имаат впрегнато мноштво кртови. Последниве за ситни пари, фигуративно и буквално им имаат ископано подземни канали и ходници за бекство. Хелиодромот на Водно постојано го мислев како најверојатна точка за реализација.

Но, сепак, колку и да уживам, јас се плашам дека додека бегаат, гнасите ќе го реализираат својот лајт-мотив “После мене потоп”. Затоа на Порфирие Петрович и на мачорот-психодриблач  им препорачувам најгадните штеточини да ги играат со големо внимание, да отворат 100 пара очи за да ја сочуваат браната Козјак, за да не дојде до вистински потоп.  

(Сликите се позајмени од Интернет од стрипот за возрасни Maus and Cat, и од dailymail.co.uk)